MADAME BOVARY
Por outra parte,
estábase poñendo moi sentimental.Fora preciso intercambiar
retratos,cortar trenzas de pelo e Emma agora pedíalle un anel,un
verdadeiro anel de matrimonio en sinal de alianza eterna.A miúdo
faláballe das campás datradiña ou das voces da natureza; despois
parrafeaban da nai dela, e a del.Rodolfo perdéraa fhabía xa vinte
anos. Emma, así e todo, consolábao con dengues da linguaxe. Como se
se atopase diante dun meniño abandoado , e incluso lle decía ás
veces, mirando cara á lúa:
-Estou segura que desde
alá arriba as dúas aproban o noso amor.
Pero estaba tan fermosa
!Rodolfo posuíra tan poucas mulleres de semellante candor !Este amor
sen desenfreo era para el algo novo e sacándoo dos seus costumes
fáciles, afagaba á vez o seu orgullo e a súa sensualidade.A
exaltación de mma, que o seu bo xuízo de burgués desprezaba,
parecíalle non fondo do corazón encantadora, posto que se dirixía
a súa persoa. Entón, seguro de ser amado, non se molestou e
insensiblemente as súas maneiras cambiaron.
Xa non tiña, como antes
, aquelas palabras tan doces que a facían chorar, nin aquelas
afervoadas caricias que a enlouquecían, de maneira que o seu grande
amor, no que vivía mergullada, parecía que ía descendendo baixo os
seus pés, como a auga dun río que se absorbera no seu leito, e
percibiu a lama.Non quería crelo, redobrou a súa tenrura e Rodolfo
cada vez menos agochou a súa indiferencia.
Emma non sabía se ela
se laiaba por ter cedido ou, polo contrario, se desexaba amalo máis.a
humillación de sentirse feble tornábase en xenreira que só os
praceres atemperaban. Non era agarimo, era como unha sedución
permanente.Rodolfo escravizábaa.Ela case lle tiña medo.
1-Fai un comentario do
seguinte texto tócando todos os puntos,narrador,tema,partes do
texto, personaxes,vixencía na actualidade....
Nenhum comentário:
Postar um comentário