PUTA

 Video poema feito por Marta Villar sobre este poema de Luisa Villalta do libro póstumo Papagaio.

PUTA

Conservando a memoria con Luisa Villalta

 OESTE

(céfiro)

Vente ventiño mareiro

vente noso compañeiro

Vén o vento do marzo

perpasa a cima do monte

e vén Vismar as partes feridas da nosa historia incongruente

Parece mentira o vento

o santo Sampedro que se levanta do mar

acaneando sobre a gadoupa cravada nas Illas

e vén vendarnos o Pé encetado pola Rata

Aquelas ratas que nos afusilaron tan sen remedio

como Bois mansos que éramos todos até aquel mesmo día

e máis mansos despois agardando cada verán o xeneral

abafante que decretaba as festas en estado de sitio

Bois nós, adicados às Amorosas tarefas

de alindar os Bens de noso

ou tremer no recordo insomne

que a ponta do campo das Durmideiras nos facía soñar

e esquecer

mais soñar e soñar aínda

com despertares de rúas Altas e Novas na cidade máis profunda

a do alén de nós, do alén e alento da nosa historia prohibida

Como, di ti, bardo de ferro prisoeiro,

como embubela a luz do faro cabo do Lobo

cando o vento vén tan frouxo do oeste

tan inxel que unicamente serve para mover os días eternos

de encarceramento em chaflán?

Contigo nós, aprisoados, como aprisoada ficou a esperanza

no fundo da caixa de estaño

A teimuda espera reside aquí e espera, espera aínda

espera o vento de sementar na Agrela que nos vai quedando

onde apesar do tempo criamos o nosos Bairros de Flores:

roseiras, margaridas e durmideiras talvez

mais durmideiras loucas para despertar as Ánimas

coas ondas escachantes das Portas dos Anxos

e mais as ánimas Estradas ante o campo dun Santoamaro enviso

convencido, vencido, seducido pola morte

E unha vez o vento veña e acabe por vir

de Visma vismarnos tanta pezoña

Orzaremos por fin

orzamentos sen fin proa a nós

De En concreto, 2004, pág. 29.

O ÚLTIMO VOO DO FLAMINGO

Uma leitura crítica desta obra de Mia Couto:

https://relacoesexteriores.com.br/ultimo-voo-do-flamingo-mia-couto-resenha/

FUNDAMENTOS

 Eu não tenho filosofia: tenho sentidos...

Se falo na Natureza não é porque saiba o que ela é.
Mas porque a amo, e amo-a por isso,
Porque quem ama nunca sabe o que ama
Nem por que ama, nem o que é amar...

                                                              ALBERTE CAEIRO: O guardador de rabanhos.

"... pero enténdeme ti

é que eu levo toda unha aldea contra as cordas vocais

para este canto.

                                  OLGA NOVO: Cousa vermella.

CAMIÑANDO TEMPOS COMPLICADOS DA MAN DE FERRÍN

 En Compostela pode un home

escoller óboe e docísimo cor ao contrapaso,
decaer nos tremendoiros
(VIBRA, CORAZON GASTADO!)
tenra especie de prantas espirais
e añuca ou seixo de xogar antre os dedos.

Pode pedra luída
alzarte sobre sí coma un guerreiro
é proclamado rei de oucas e carballeiras vellas.
En Compostela pode un vento duro
estremecer o corazon da Europa campesina
que todos temos dentro sen decilo.

En Compostela soan polonesas,
nacionalmente, en moitos plenilunios
cabo de trasparentes ollos, mortos,
e un barroco de bronce ergue paxaros de duro marmore
e oubear oubean os couselos
nas murallas de San Martiño Pinario.

En Compostela, enfín,
compañias de mortos compañeiros
comen caldo insumiso na lembranza ilustrada
(VOTO POR VÓS: ROSALIA, PONDAL, FARALDO)
das cabezas alzadas.

En Compostela está o que perdemos
e vai nacendo noutros e esto é o grande milagre.
(UNHA LAPA LENE, UNHA CANDELEXA!)
da conciencia desta patria
conservada en pequenos corazóns
ardentes con fogo doceque non morre.

En Compostela soterraron a semente
chamada Xohan Xesus Gonzalez. porta
dun futuro suntuoso e proletario
que avanza cara a nós con alboroto
e vénme o arreguizo somentes de pensalo e de amalo.

En Compostela estamos
moitos xa para sempre derrotados.

Méndez Ferrín, X. L., (1976), Con pólvora e magnolias.

EM LUTA.

INSUBMISIÓN

POUR FEMME.

                        CHUS PATO. NÍNIVE

PAROU A TERRA

 Parou a terra

(a noticia apareceu no xornal)

parou a terra

Cansou o anda en folga?

Pregunta

(pouco informado)

o leitor do café con leite

O taverneiro

( limpamdo outra vez o vaso )

- Estará esgotada

Paréceche pouco o  que leva aguantado ?

Mais memorias

 "as  flores do campo da minha infância

não as terei eternamente..." F.Pessoa.

Sentado na areia, húmida

das miñas lágrimas

escoito

no monotono rumor das ondas

o paso sen pausa do tempo.

________________________________________________________________

 Manuel  María non sae concelleiro en Monforte.

Ao mencer as anduriñas

arrolando-se

 no berce  do vento

 anúncian un novo día

8 de maio

A noitiña

cando os grilos 

chaman a xente á cama

a voz do povo

fica calada.

8 de maio

________________________________________________________________-

España, 

bandeira oca  martelo de herexes deturpando esperanzas vermellas nadas nas lenturas dos agros a cavalo de sereias libertadas. 

Para Xosé Mato.

ANTOLOGIA :VELHAS MEMÓRIAS

Mulher

espesso siléncio na lonxania

sombra alongada

que nos abrange

                          cada poro

                                         cada palavra.

____________________________________________________________

ES

Nos lábios mornos do vento

palavras esvaídas.

Breves instantes

renascendo a calquer hora

en calquer sítio.

________________________________________________________________

Tremen as mans

a escrever na auséncia

lonxe o pulso

                      dos teus lábios.

Dizia o Zeca

 Terra da fraternidade.

-dizia o Zeca-

Sem terra.

Não hà fraternidade 

-Digo eu-

GUÍA PARA O COMENTARIO DOS TEXTOS LÍRICOS

 Breve aproximación aos principais conceptos da lírica.

APLICACIÓN DE FERRAMENTAS DIXITAIS NO COMENTARIO LITERARIO DE TEXTOS LÍRICOS EN GALEGO E CASTELÁN
xénero lírico	o comentario literario