Nadal en retirada.

Hai tempo que no escribo,non teño ánimos. As esquerdas están en retirada e xa non sabemos se son esquerdas,dereitas ou que carallo son.Mariano vai chegar ao goberno co camiño limpo porque os axustes, os recortes e as demais fodas que o sistema (os de sempre)dona graciosamente aos menos favorecidos,facéndolles pagar unha crise que non era deles, XA LLAS FAI ZAPATERO.A que carallo xogamos?
OUTRO MUNDO É POSÍBEL E OUTRA POLÍTICA TAMÉN.HAI QUE REINVENTARSE OU XA ESQUECEMOS QUE UNHA DAS CARACTERÍSTICAS DA ESQUERDA É A AUTOCRÍTICA CONSTANTE.
BÓ NADAL.

Futbol e crise.

Non pode ser que un país enteiro se paralice por un partido de fútbol e que logo non estean vendendo a acotío o preocupados que temos que estar coa crise.Hoxe non importa a crise. Paísssssss.

BURIED

Tiña moitos reparos con esta película mais, hei de recoñecer que me sorprendeu agradabelmente. Cuns elementos mínimos o director é capaz de denunciar a actitude hipócrita e inmoral dos invasores, as continuas inxustizas cometidas polos que se definen como abandeirados da liberdade.Unha guerra provocada polos intereses económicos duns poucos e que rematan pagando os de sempre. demagoxia, ao mellor,certezas todas.
Hai vítimas nos dous bandos, cantos máis pobres,máis vítimas e custa moito xulgar os métodos de quen se defende: Teñen dereito e dereitos.
Unha boa película, moi recomendábel.Un saúdo.

PD:
Parabéns para o Zippo.Un bo chisqueiro,capaz de funcionar toda a película sen botarlle gasolina.





.

Escreber por escreber

Levo tempo sen facer unha postaxe nova e tampouco teño gañas de facelo.Falto de palabras de meu boto das doutros e hoxe tampouco gosto delas.

Medo

Estamos en tempos de medo,onde as vellas pantasmas ouvean de todas partes. Fronte a isto volvamos á poesía:

Terra

Unha liña no horizonte

Lonxe

Auga turba

Remuíños ancorados

Nunha costa inútil

Na túa cara

Un niño de gaivotas carroñeriras

Da terra e do mar

Resignación.

Quero crer que hai moita xente de esquerdas disposta a facerlle fronte á resignación.Hai pouco unha folga xeral
puxo na rúa a milleiros de persoas a percura dun futuro para os seus fillos e hoxe,militantes do PSOE ,plántanlle cara á dirección e apostan polo candidato máis de esquerdas.Ao mellor aínda non todo está perdido.Saúdos.

Labordeta.

Morreu Labordeta. Morreu o home que non  lle calaba a ninguén e nós quedamos un pouco máis orfos de referencias e de exemplos  que nos podan servir.Poucos hai xa como Labordeta e desde a dereita á esqueda só achamos xestores dunha presa de votos. A moral e a ideoloxía xa non contan. Isto é unha merda!!!! Que sós ficamos sen Labordeta, menos mal que nos quedan as súas cancións. Saúde.

Verán.

Non é que non teña gañas de acabar de acabar o verán é que non teño ningunha de traballar.

O galeguismo de Santiago Rey

A historia de La Coz con os tradutores automáticos xa é vella mais, non agardabamos que isto pasara cun produto en cuxos créditos figuran varios /as correctores lingüísticos.Poren pasou: No último número desa mal chamada Historia da literatura galega aparece un Amado Recuncho como especialista en Pondal, Deus nos valla e nos colla confesados !!!!

Rúa.

A rúa ábrese interminábel fronte ao viaxeiro dubidoso.Non hai nada, ninguén nas beirarrúas nin tras das xanelas pechadas. Un camiño sen fin. Percursos cara ao deserto.
Mañá..., talvez...Hoxe, militantes da derrota. Desertores do soño.

Desgraza.

Merquei unha bandeira portuguesa para festexar a súa vitoria sobre as españas e nisto, vai e perde. VEN PODÍA TER AFORRADO OS SETE EUROS.

Rumores.

Chegáronme rumores de que andan buscando ao "negro" que lle escribe os libros de sociolingüística a Anxo Lourenzo. Parece ser que o queren nomear membro da RAG.

Un bico deste vello ao que xa lle cheiran as vacacións.

Dor de moas.

Ao vello xa lle quedan poucas moas mais, estes días, ándanlle revoltas. Non é unha dor forte, é un ruxe-ruxe continuo, un balbordo soterrado pero intenso que se convirte en insoportábel. Mercou un colutorio deses que semellan un xarope para tose e, nin con esas, a incomodidade continuaba.
Canso e preso dun ataque de nervios chamou ao seu dentista para atoparse coa desagradábel sorpresa de que estaba de vacacións. Aquilo xa era a desesperanza total. Aquilo non se podía aguantar e o vello, que é vello e dánlle arroutadas, meteuse na cama e non se ergueu en dous días.
Cando canso do leito, decidiu que xa era dabondo, a dor desaparecera.
O vello non tiña unha explicación :" tan só... ao mellor... pensándoo ben...dándolle moitas voltas...pois pode ser....." Nos dous días non lera un xornal, nen escoitara unha noticia e, por suposto,de Frijolito presidente e de Jesusito de mi vida, rien de rien.

Nestes días revoltos.

Nestes días revoltos e de grandes incertezas ao vello xórdenlle preguntas, reflexións que non pode compartir con ninguén sen pagar o prezo do abandono e da condena ao desterro.Tan só esta pequena bitácora soporta os seus desafogos e hoxe, abusando da súa paciencia, déixalle aquí a última, que non a derradeira:
" Miñas donas e meus señores : pensa o BNG seguir moito tempo agochando a loita polo poder e polas fabas de fin mes e envolvendo as navallas nunha falsa ideoloxía revolucionaria ? Ulo os renovadores ? Onde están os líderes ?Alguén ten un plan de futuro ???????????"

A preguiza do vello

O vello leva moitas días sen escribir nada. O vello está canso, é vello. Meus queridos amigos e miñas queridas amigas xa sei que andades a criticarme por non saber nada de min mais, cando cheguedes aos meus anos, tamén desapareceredes presas do reuma nos días húmidos.Tampouco seredes capaces de facer dúas tarefas á vez.Desculpádeme e respectade as miñas canas.
Un saúdo do vello.

Manda carallo !!!!

Perdoádeme se son mal falado mais, é o mellor resumo da proposta de pacto feita polo noso "frijolito, presidente". Canda vin o titular do xornal peguei un chimpo : o fillo pródigo regresa ao fogar!!.Un susto sen causa. Non teñas medo Gloria Lac, non pasa nada, foi tan só unha manobra de distracción, tranquila,Alberte e"jesusito de mi vida" velan por ti.
Hai que ter cara e pouca vergonza para propor como pacto o artigo 5º do Estatuto da Autonomía: É A SÚA OBRIGA CUMPRILO E SENÓN,MARCHE.EN MADRID ESPERAN POR VOSTEDE

Incertezas

Nestes tempos de incertezas non teño o corpo para escribir.Xa virán tempos mellores.Hoxe tan só quero deixar constancia de que o 17 temos unha cita en Compostela, polo galego e polo país, NON FALTES.

Unha novela.

Do mesmo xeito que na poesía dos noventa a muller colleu as rendas do seu destino, berrou, basta! e renegou do fado, na narrativa, hai tamén unha liña cuxo eixo xira arredor da muller e onde, esta, se convirte en personaxe principal,independente e dona do seu destino, do mesma maneira que na poesía, A MULLER TAMÉN QUERE NAVEGAR E SABE COMO FACELO.

Neste camiño onde Mª Xosé Queizán fixo a bouza precisa para as que virían detrás e nos farían ver o mundo desde a mirada dunha muller libre,(Teresa Moure , a liberdade de Yolanda Zúñiga...), sorprendeume, agora, unha novela que revisa directamente o mito e, derrúbao desde as súas raíces: CIRCE OU O PRACER AZUL de Begoña Caamaño.Unha obra que nos prende, desde as primeiras páxinas e, descóbrenos a traxedia que leva ao mito a ser mito.Unha pesada cadea,cando o único que quería era NAVEGAR.

ovos asados

É unha modalidade nova e non sei se lle pase a receita a Ferrán Adriá. Eu cheguei a ela de casualidade, cóntovos: puxen uns ovos a cocer e ao mesmo tempo comecei a ensarillar na internet. Os meus ollos ficaron esimismados coas novas de Garzón, as paridas de Mariano e non sei cantas cousas máis do mesmo estilo.
Nestas estabamos cando escotei rebentar un obús na cociña . A miña primeira reacción foi a de tirarme ao chan pensando que viñan os da Falanxe( xa o di miña nai con estas cousas non se xoga)mais, fora unha falsa alarma : eran os ovos.Esquecidos e sin auga, algúns estouparon e os outros ,mañá xa vos contarei a que saben.
Voulle escribir a Mariano para que anote no expediente de Garzón que pola súa culpa escaralláronse os meu ovos e isto non debe ficar sen castigo.Saúdos.

VIVA O 25 DE ABRIL!!!!!

Trevinca.

Unha boa fin de semana percorrendo as terras do Concello de A Veiga e os cumes de Trevinca.Un sábado adicado a busca dese sendeiro que logo andaran as/os amigos/as da Asociación de Veciños mais, tamén foi un bo momento para as conversas de sobremesa e para a descuberta de novos recantos onde perderse entre carballos. Un destes espazos é a Senda Verde do Xares, un percorrido de 34 quilómetros arredor do encoro de Prada e unha boa maneira de aproveitar os recursos naturais, esquecendo a caza e os cazadores dos que son tan amigos as autoridades municipais.
Saúde e bo camiño!!!

Pregunta.

Hoxe gustaría de facer unha pregunta inocente: terán algo que ver os resultados dos escolares galegos,sobre todo en linguas, con o feito de que estes estuden dúas linguas e reciban ensinanzas nas dúas?
Isto que todos os científicos afirmaban é negado, sistematicamente polo PP e os seus amigos bífidos
mais, a realidade é teimuda. Agardamos os seus argumentos.

Lisboa.

Lisboa. Paseos esvaradíos.Palabras, palabras antigas que volven a nosa memoria.Nomes que nos acompañaron e nos acompañan.Paisaxes amigas:Lisboa. Lisboa cheirando a mar, a amor. Saudade dun tempo que foi e que volverá.Lisboa.

Desvaríos.

Mireina ao lonxe. Era a mesma de sempre: unha sombra fuxidía,escapando, escapando sempre.De que ? Nunca o souben. Se cadra dun pasado que a abafaba,recordos desa guerra que ela xamais esqueceu.Dunha familia opresiva,un pai ríxido e bruto....Unha nai sometida e que a empuxou a unha loita, agora abandonada. Fuxía,fuxía e fuxía.Eu, nunca puiden apreixar o sorriso dos seus ollos.
Talvez nunca sorriu e todo o que digo son imaxinacións miñas,lembranzas dun vello decrépito:soños nunca soñados.Pode ser que non a vira e tan só sexa o reflexo dunha ilusión. DESVARÍOS.
Desvaríos para non falar de "Frijolito", nin de "Jesusito ", nin do meu "Anxiño",nin,nin,...
Non, non quero falar deles,quero que desaparezan, que se esfumen das nosas vidas, que nos devolvan o futuro, a esperanza. Soñei con ela, coa ilusión dun mañá e, íase,íase.Iase con cada palabra saída dos seus beizos, dos beizos dun poder que nos traicionou.
Desvaríos,desvaríos das loitas abandonadas que volven outra vez, dos soños esquecidos.DESVARÍOS DE.....DESVARÍOS.

Para esta viaxe....

Ven na prensa de hoxe algún adianto do novo decreto do galego. Novo ??.Xa se verá mais, para esta viaxe non facían falta tantas alforxas.Xa falaremos.

Ímonos de mani.

Semana de conmemoracións e reivindicacións, aínda que, agora, semella ser moito máis das primeiras que das segundas. O DÍA DA MULLER TRABALLADORA e o DÍA DA CLASE OBREIRA GALEGA non deixan de ser unha especie de rito, uns días bos para sairmos á rúa porque os medios están máis dispostos a facernos caso.
Penso que precisamos un novo enfoque, un novo pulo, non pode ser que vexamos sempre as mesmas caras nos mesmos sitios. Hai que mudar porque tamén muda a cara dos problemas mais, todo sigue igual: explotadores e explotad@s sempre son @s mesm@s.

No desván.

No desván do psiquiatra é onde tiña que estar toda esta panda de descerebrados.Mira que hai que ser paletos para traducir os topónimos ao castelán e logo, serán dos que pronuncian Nova York en inglés. Paletos,paletos e paletos quedáballes moito mellor decir,"desván de los frades y Buey" soaba moito mellor.PALETOS!!!!!

Notas.

1ª.A quen lle pediu permiso Frijolito presidente para ofertarlle Galiza ao Papa de Roma?Eu non vin que dixera nada diso na súa campaña.

2ª.Por certo, vaia cara que teñen tanto o señor de Roma como o bispo ese que acompañaba a Frijolito, non dixeron nada da súa da súa vida sentimental, que eu saiba non están casados e non escoitei a Igrexa decir nada e se, o señor Frijolito, é tan relixioso, qu fai vivindo en pecado?

3ª.Non ten sorte Frijolito, tivo un aniversario ben soso. Tampouco merecía outra cousa, en todo o ano, o único que tentou facer foi foder ao galego que xa ben fodido está.

"Orgullosos do noso /orgullosos dos galego."

Parabéns á Coordinadora dos equipos de normalización lingüística pola súa campaña "ORGULLOSOS DO NOSO/ ORGULLOSOS DOS GALEGO". Unha campaña en positivo botando man desas iconas xuvenís que poden lograr o que non fan os grandes "popes da lingua" e os discursos máis "sesudos": ACHEGAR OS XOVES CARA Á LINGUA.
Mais, sempre hai algunha ovella negra que non está dacordo.Algúns dos comentarios que lin andaban a percura do RH dos participantes, semella que para defender a lingua non vale calquera,apañados estamos se agardamos algo destes abandeirados.

Cinismo.

Non sei como a xente pode tragar.Escoitar a Aznar ou a calquera outro personaxe da dereita dar leccións de moral faime revolver as tripas. Como se pode ser tan cínicos?
Mais, isto é o de menos, eles defenen o seu e aos seus, pero eu xa non estou disposto a comprender a esa recua de esquerdistas de salón, defensora da ortodoxia máis rancia e que foron os que se quedaron na casa o 1º de marzo na Galiza,abríndolle as portas a Frijolito presidente. De que se queixan agora ? Non vían quen eran os que facían a campaña e marcaban as diretrices? Non: eran tan puros e inocentes que ata facían de altavoces das mentiras dos coríferos da FAES.Así nos vai.País!!!
PD
Por iso me gusta a bitácula de Fermin Bouza, non traga e non renuncia a capacidade reflexión mais, tamén do cabreo.

O vello.

Hoxe o vello ten a moral baixa, pésanlle os anos e non é capaz de sacudir do lombo as preocupacións.Prometíase unha semana feliz, logo duns días de lecer e algo se torceu no camiño.Se cadra non é nada importante mais, abonda para borrar o sorriso.
Vós diredes: está tolo, de que fala ? Tedes razón, xa sei que non digo nada. Ao mellor non teño nada que dicir.Estou triste e o demais, que importa ?

Xabier Cordal

Hai tempo que moitos, dos artigos máis interesantes que puiden ler ou escoitar, proveñen da man de Xabier Cordal. O Humor a frescura e, porque non, a ausencia do politicamente correcto xunto con un compromiso con Galicia e con os galegos, son as armas que nos fan gozar da súa escritura.Parabéns Xabier!
PD:
Déixovos aquí o último e agardo que o gocedes como eu o fixen.

Dúas novas.

Hoxe remata o domingo con dúas boas novas, desas que levantan o ánimo e que che pewrmiten afronter a segunda feira con mellor humor.

1ªFrijolito presidente non gaña as municipais(segundo o seu xornal de cabeira e o destinatario das súas subvencións) e con estes datos tampouco gañaría as autonómica,segundo "el voto con botas", moito máis fiábel que os da Coz que teñen que facer virguerías para endozar a noticia.

2ªAs presentación de " 55 mentiras sobre o galego" foron todo un éxito e un cravo máis no camiño de Frijolito presidente.O home debía pensar que as galegas e galegos somos parvos e que o íamos levar en padiolas a Madrí.

Polo menos un respiro neste val de lágrimas.

Fatiguè

Hoxe non teño o ánimo disposto. Non quero saber nada de Frijolito presidente nen de Jesusito de mi vida e moito menos de Roberto alcazar de pedrín: aí vos queda un vídeo para que botedes a lingua a pacer. Traballade un pouco.

Baltar.

No teño nada cos Baltares mais, alegrome da súa vitoria e, coma min, creo que hai moita xente compartindo o meu sentimento. Non só por darlle nos morros ao Frijolito e a súa camada de pijos madrileños, senón tamén porque creo na galeguidade dos Baltares.Non comporto nada do seu xeito de facer política,mais, eles son conscientes de que a súa forza, a súa xustificación está na diferenza e por iso revindican o galeguismo e, nestes tempos que corren, algo é algo.

Pobriños eles!!!

Roberto Alcazar e Pedrín, o noso eximio conselleiro de cultura, estaba moi preocupado porque non estaba tanto no "candelabro" como Jesusito de mi vida e botou a lingua a pacer. Non o fixo mal, de saída xa conseguiu que os mellores escritores e intelectuais galegos( moitos deles traducidos a varias linguas,mesmo ao inghlés) pediran a súa dimisión: ÁNIMO ROBERTIÑO QUE O CONSIGUES !
Os Conselleiros teñen un bo mestre,Frijolito presidente, que anda un día si e o outro tamén a predicar pola Corte (con maiúsculas e non a das vacas que sodes uns mal pensados) as excelencias do seu mandato. Pobriño! Xa non están moi contentos con el e perde predicamento. Decía un amigo meu: hai unha cousa peor ca ser "pijo", querer selo.

Non estamos sós.

A multitude de persoas que ateigou a praza do Obradoiro berrou, alto e claro, que nesta loita non estamos sós.Somos moitos e moitas os as/os que non estamos dispostos a renunciar ao noso idioma,ao noso sinal de identidade.Mais,non viamos á xente que estaba ao nosos carón,esqueceramos os nosos propios alicerces e tivo que vir Frijolito para facernos despertar do sono: MIRE SEÑORA,MIRE SEÑOR,NON QUEREMOS METERNOS CON NINGUÉN,NON QUEREMOS QUE NINGUÉN SE OFENDA,MAIS, SOMOSLLE GALEGAS/OS E QUEREMOS GALEGO !!!

Xa o decía Pondal

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden,
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
máis só os ignorantes,
e feridos e duros,
imbéciles e escuros
non os entenden, non.

E aínda algúns ousan preguntar porque na manifestación de onte, Freijolito, Angelito e Jesusito, aparecían nos caratazes coa lenda , "WANTED" , en inghlés, como lles gusta.Pois eu vos direi o porqué: POR TRAIDORES !!

Futuro.

Todos os que somos asíduos ou asíduas a unha plataforma de formación imos ter que facer solicitudes para que nos oferten cursos de inghlés xa que, segundo "Jesusito de mi vida",iso é o futuro". Hai miña naiciña ! Quen nos verá dar clases de ghallego en inghlés!!

Deserto

Non me extraña que o espazo cultural e educativo galego acabe sendo un deserto,tendo en conta os dous conselleiros encargados do asunto.Semella que Frijolito,como bó representante desa direita á que cando lle falaban de cultura tiraba de pistola, escolleu os dous máis ineptos que tiña a man.
Hei de recoñecer que o Robertito, sorprendeume. Agardaba bastante máis dunha persoa con o seu currículo e as súas amizades mais, cada vez acáelle mellor o alcume de Roberto Alcázar, pois até se parece aos personaxes deste comic.
A "Jesusito de mi vida" deixoo para outra ocasión que, hai moito de que falar.

cousas para recordar.

"Só podemos ser autenticos cidadáns do mundo se exercemos nel como galegos, sen renunciar á nosa identidade nin ás nosas orixes."
Xulio Rios

Lerias.

Estamos apañados,canto máis necesitados estamos de claridade máis sombras nos invaden por todos os lados. Se queriamos ter unha idea clara de que facer coas Caixas de Aforrros temos catro ou cinco e sairán máis,Frijolito, Quintana,Pachi e agora saltan Beiras e Paco Rodríguez,deus nos colla confesados!
Menos mal que polo de agora fronte ao "decretazo" semella haber consenso e imos remando todos cara ao mesmo lado.Mais,non pensedes que a esperanza é moita, dádelles tempo e xurdirán teóricos e teorias.
Terra a nosa!!!!....Tres aeroportos,tres universidades,tres linguas e unha soa Caixa isto é o mesmiño que santísima trindade.No fondo, xa o sabía eu: todos católicos,apostólicos e romanos.
Ate outra.

O vello dos contos.