Desvaríos.

Mireina ao lonxe. Era a mesma de sempre: unha sombra fuxidía,escapando, escapando sempre.De que ? Nunca o souben. Se cadra dun pasado que a abafaba,recordos desa guerra que ela xamais esqueceu.Dunha familia opresiva,un pai ríxido e bruto....Unha nai sometida e que a empuxou a unha loita, agora abandonada. Fuxía,fuxía e fuxía.Eu, nunca puiden apreixar o sorriso dos seus ollos.
Talvez nunca sorriu e todo o que digo son imaxinacións miñas,lembranzas dun vello decrépito:soños nunca soñados.Pode ser que non a vira e tan só sexa o reflexo dunha ilusión. DESVARÍOS.
Desvaríos para non falar de "Frijolito", nin de "Jesusito ", nin do meu "Anxiño",nin,nin,...
Non, non quero falar deles,quero que desaparezan, que se esfumen das nosas vidas, que nos devolvan o futuro, a esperanza. Soñei con ela, coa ilusión dun mañá e, íase,íase.Iase con cada palabra saída dos seus beizos, dos beizos dun poder que nos traicionou.
Desvaríos,desvaríos das loitas abandonadas que volven outra vez, dos soños esquecidos.DESVARÍOS DE.....DESVARÍOS.