Eu não tenho filosofia: tenho sentidos...
Se falo na Natureza não é porque saiba o que ela é.En Compostela pode un home
escoller óboe e docísimo cor ao contrapaso,
decaer nos tremendoiros
(VIBRA, CORAZON GASTADO!)
tenra especie de prantas espirais
e añuca ou seixo de xogar antre os dedos.
Pode pedra luída
alzarte sobre sí coma un guerreiro
é proclamado rei de oucas e carballeiras vellas.
En Compostela pode un vento duro
estremecer o corazon da Europa campesina
que todos temos dentro sen decilo.
En Compostela soan polonesas,
nacionalmente, en moitos plenilunios
cabo de trasparentes ollos, mortos,
e un barroco de bronce ergue paxaros de duro marmore
e oubear oubean os couselos
nas murallas de San Martiño Pinario.
En Compostela, enfín,
compañias de mortos compañeiros
comen caldo insumiso na lembranza ilustrada
(VOTO POR VÓS: ROSALIA, PONDAL, FARALDO)
das cabezas alzadas.
En Compostela está o que perdemos
e vai nacendo noutros e esto é o grande milagre.
(UNHA LAPA LENE, UNHA CANDELEXA!)
da conciencia desta patria
conservada en pequenos corazóns
ardentes con fogo doceque non morre.
En Compostela soterraron a semente
chamada Xohan Xesus Gonzalez. porta
dun futuro suntuoso e proletario
que avanza cara a nós con alboroto
e vénme o arreguizo somentes de pensalo e de amalo.
En Compostela estamos
moitos xa para sempre derrotados.
Méndez Ferrín, X. L., (1976), Con pólvora e magnolias.
Parou a terra
(a noticia apareceu no xornal)
parou a terra
Cansou o anda en folga?
Pregunta
(pouco informado)
o leitor do café con leite
O taverneiro
( limpamdo outra vez o vaso )
- Estará esgotada
Paréceche pouco o que leva aguantado ?
"as flores do campo da minha infância
não as terei eternamente..." F.Pessoa.
Sentado na areia, húmida
das miñas lágrimas
escoito
no monotono rumor das ondas
o paso sen pausa do tempo.
________________________________________________________________
Manuel María non sae concelleiro en Monforte.
Ao mencer as anduriñas
arrolando-se
no berce do vento
anúncian un novo día
8 de maio
A noitiña
cando os grilos
chaman a xente á cama
a voz do povo
fica calada.
8 de maio
________________________________________________________________-
España,
bandeira oca martelo de herexes deturpando esperanzas vermellas nadas nas lenturas dos agros a cavalo de sereias libertadas.
Para Xosé Mato.
o reloxo
mirando un río quizais inexistente facía todo por nada
había un casucho cheo de ferragachos inútiles
arandelas estrañas
cousas definitivas no óxido dun cravo alí entraba eu
como unha cirrigaita abaneando os lazos do meu pelo
abría un caixón e de repente
a maquinaria estrita dun reloxo contiña a respiración
(se lle tocabas era case capaz de se lamentar )
pero aquel home
que quedara orfo aos once anos
poñiame sobre o peito algún mecanismo
que deixara de funcionar en 1930
e vías a súa vida
tan clara como aquel río
dáballe corda e xa está
era o reloxo do cura.
o cura
unha noite
petaron na porta as dúas irmás do cura
andando desde Santo Adrián a Saa
traían unha pistola
sabían ben que hora era
o reloxo do cura marcaba as doce en punto.
o señor da cantina
eu non sabía
porque
o señor da cantina me daba medo
o irmán do somatén de Saa
vendíanos o azucre e o pemento
pesaban mal as súas pesas de a quilo
estaba en mal estado o malte e a fariña
vaia se estaban
preguntábame sempre eres a neta do Venas, verdá?
non se sabía porque
o señor da cantina me daba tanto medo.
CRÁTER: OLGA NOVO.
Não sei
sigo o caminho do rio
......................................
atrás quedam as últimas mazás.
Non ha sinais.
O mar.
O desfecho
