Conservando a memoria con Luisa Villalta

 OESTE

(céfiro)

Vente ventiño mareiro

vente noso compañeiro

Vén o vento do marzo

perpasa a cima do monte

e vén Vismar as partes feridas da nosa historia incongruente

Parece mentira o vento

o santo Sampedro que se levanta do mar

acaneando sobre a gadoupa cravada nas Illas

e vén vendarnos o Pé encetado pola Rata

Aquelas ratas que nos afusilaron tan sen remedio

como Bois mansos que éramos todos até aquel mesmo día

e máis mansos despois agardando cada verán o xeneral

abafante que decretaba as festas en estado de sitio

Bois nós, adicados às Amorosas tarefas

de alindar os Bens de noso

ou tremer no recordo insomne

que a ponta do campo das Durmideiras nos facía soñar

e esquecer

mais soñar e soñar aínda

com despertares de rúas Altas e Novas na cidade máis profunda

a do alén de nós, do alén e alento da nosa historia prohibida

Como, di ti, bardo de ferro prisoeiro,

como embubela a luz do faro cabo do Lobo

cando o vento vén tan frouxo do oeste

tan inxel que unicamente serve para mover os días eternos

de encarceramento em chaflán?

Contigo nós, aprisoados, como aprisoada ficou a esperanza

no fundo da caixa de estaño

A teimuda espera reside aquí e espera, espera aínda

espera o vento de sementar na Agrela que nos vai quedando

onde apesar do tempo criamos o nosos Bairros de Flores:

roseiras, margaridas e durmideiras talvez

mais durmideiras loucas para despertar as Ánimas

coas ondas escachantes das Portas dos Anxos

e mais as ánimas Estradas ante o campo dun Santoamaro enviso

convencido, vencido, seducido pola morte

E unha vez o vento veña e acabe por vir

de Visma vismarnos tanta pezoña

Orzaremos por fin

orzamentos sen fin proa a nós

De En concreto, 2004, pág. 29.