Comentario Frankenstein

Trala morte de Clerval regresei a Suma co corazón esnaquizado. Sentía compaixón por Frankenstein, e a miña piedade foise volvendo horror, ata tal punto que me aborrecía
a min mesmo. Pero ao descubrir que el, o autor da miña existencia á vez que das miñas atroces desgrazas, ousaba esperar a felicidade; que, mentres pola súa culpa se acumulaban sobre min tormentos e afliccions, el buscaba a satisfacción dos seus sentimentos e paixóns, satisfacción que eu tiña vedada, unha envexa incontrolable e unha punzante indignación enchéronme coa insaciable sede da vinganza. Recordei a miña ameaza e decidín levala a cabo. Sabía que eu mesmo me estaba preparando unha terrible tortura; pero atopábame escravo, non dono, dun impulso que detestaba, pero non podía desobedecer. Mais cando ela morreu, non experimentei ningún pesar. No inmenso da miña desesperación, conseguira afastar todos os meus sentimientos e afogar todos os meus escrúpulos. A partir de aí, o mal converteuse para min no ben. Chegado a este punto xa non tiña elección; adaptei a miña natureza ao estado que escollera voluntariamente. O cumprimento do meu diabólico proxecto converteuse nunha paixón dominante. E agora terminou, aí xace a miña última vítima!
Ao principio a narración dos seus sufrimentos conmoveume, pero cando recordei o que Frankenstein me dixera ao respecto da súa elocuencia e poder de persuasión, e vin ante min o corpo inanimado do meu amigo, sentín como revivía en min a indignación.

Miserable! Berrei, agora vés lamentarte da desolación que creaches? Lanzas un facho aceso no medio dos edificios e, cando arderon, sentas a chorar entre as ruínas.Enxendro hipócrita!, si aínda vivise este a quen choras, volvería ser o obxecto da túa maldita vinganza. ¡Non é pena o que sentes!; só xemes porque a vítima da túa maldade escapou xa ao teu poder.


(...)


Vostede, que chama a Frankenstein o seu amigo, parece ter coñecemento dos meus crimes e das súas desventuras.Pero, por moitos detalles que deles lle dese, non puido contarlle as horas e meses de miseria que soportei, consumíndome debaixo de paixóns impotentes. Pois, aínda que destruía as súas esperanzas, non por iso satisfacía os meus propios desexos, que seguían ardentes e insatisfeitos. Seguía necesitando amor e compañía e continuaban rechazándome. Non era isto inxusto? Son eu o único criminal, cando toda a raza humana pecou contra min? Por que non odia vostede a Félix, que botou da súa casa, anoxado, ao seu amigo ?

 
1-Onde sitúas este fragmento.
2-Cal é o tema ou temas do fragmento e que relación ten co resto da obra?
3-Fala dos personaxes o do seu papel.Quen é o narrador?
4-Características formais.